18/03/2021
Boję się
Boję się, że nie zdążę na czas zebrać pieniędzy na terapię genową i Nina straci szansę na zdrowie.
Boję się, że Kropeczka przekroczy 13,5 kg i wtedy nie będę mógł jej pomóc.
Boję się o moją rodzinę, że nie ochronie ich.
Boję się, że stracę oszczędność i nie zapewnię rehabilitacji Ninie i stanę się biedny.
Boję się co ludzie powiedzą jak napisze kolejny post.
Boję się, że przez to, że zajmuję się zbiórką, leczeniem, rehabilitacją długo nie będę pracował i kiedy będę chciał wrócić do pracy nie znajdę jej i nie zapewnię rodzinie bezpieczeństwa.
Boję się, że nie mam czasu na wszystkie spotkania, telefony związane ze zbiórka i zmarnuje szansę osoby, która chce pomóc.
Boję się, że Nina zachoruje na normalne przeziębienie a przez SMA organizm nie poradzi sobie z wirusem i będzie musiała być podłączona do respiratora. Zwykły wirus i przeziębienie przemieni się w walkę o życie.
Boję się, bo nikt już w Polsce miał nie umierać przez SMA a nadal śmierć czyha za rogiem na dzieci.
Boję się o swoje zdrowie aby mógł cały czas walczyć.
Po prostu boję się jak każdy z nas choroby, śmierci, bólu, ciągłych próśb o pomoc, kolejnych negocjacji i odmów osób, które nie będą się chciały przyłączyć do zbiórki.
Wiem, że wszystko to moje obawy ale boje się tego i czasami ogarnia mnie złość i lęk.
Boje się, ale działam. Strach nie obezwładnia mnie.
„Puk, puk – strach puka do drzwi, otwiera mu odwaga a tam….. nikogo nie ma”
Pomimo strachu, lęku i bólu działam. Strach nie zatrzyma mnie.
Działam ile umiem i potrafię.
Aby nie bać się opieram się na faktach, żeby nie wymyślać niestworzonych scenariuszy różnych sytuacji.
Czy SMA jest śmiertelną chorobą? Jakie są metody leczenia? Czy da się z nią żyć?
Jakie są fakty?
SMA – rdzeniowy zanik mięśni – na tą chorobę są już lekarstwa. Trzeba przyjąć lekarstwo i walczyć każdego dnia na rehabilitacji.
Aby nie bać się musze skupić się na tu i teraz żeby mój cel był jasny i klarowny.
Zebrać 9,5 mln złotych.
Pomimo strachu być tu i teraz a nie poddać się fantazjom. Nigdzie nie uciekać myślami tylko skupić się na tym co trzeba zrobić.
Aby nie bać się, wierzę w siebie. Przypominam sobie, że kiedyś dałem radę np. na zawodach, było ciężko i dalej szedłem przed siebie, pokonałem przeciwności losu i dałem radę. Kiedyś mój bliski zachorował i szukałem tak długo sposobu na wyleczenie, na pokonanie choroby aż wyzdrowiał.
Jest naprawdę ciężko. Szukam różnych rozwiązań. Wierzę że tym razem też się uda.
„W życiu wygrywają nie Ci co udają, że się nie boją, lecz Ci którzy się nie poddają”
Działam pomimo tego, że się boję i walczę o zdrowie córki.
Przyłącz się, działaj ze mną, wpłać www.siepomaga.pl/nina
Tomek, tata Niny
