10/05/2026
Op deze foto zie je 2 mannen met dezelfde liefde voor hetzelfde model auto; de Audi quattro. Om precies te zijn, een 10V in het Tornadorood van het facelift model in 1985. Ik leerde Ferry zo’n 25 jaar geleden kennen, en hij had zo’n auto. Dat was toen al mijn droom auto, maar nog onbereikbaar. Dat veranderde, een decennia later kocht ik het exemplaar op de foto. Bij Audi evenementen troffen we elkaar regelmatig, ook voerden we onderhoud uit aan zijn quattro. Tot Ferry zo’n 9 jaar geleden besloot met heel veel pijn in zijn hart zijn quattro te verkopen. Reden? Inmiddels een zoon rijker, geen tijd meer om het icoon regelmatig te rijden. Zijn quattro belandde in een museum in Waalwijk.
Buiten een keer een berichtje via Linkedin verwaterde het goede contact. Tot een mailbericht 4 weken geleden. “Mijn zoon, inmiddels 16 jaar oud én Audi liefhebber neemt het mij nog steeds kwalijk dat ik jaren geleden mijn urquattro heb verkocht. Is er zodoende een mogelijkheid dat je ons de 9e meeneemt op een (kort) ritje in je oerquattro zodat én ik er weer even van kan genieten (want ik mis 'm natuurlijk af en toe best wel) én je mijn zoon een ervaring kan geven die die nooit meer zal vergeten?”
Uiteraard reageerde ik binnen een hele korte tijd enthousiast op de mail, en maakten we een afspraak. Het was immers een no brainer voor mij. Dat doe je gewoon
Vanmiddag was het zover. Het was gezellig als vanouds. Gewoon koffie, over oude Audi’s praten en bekijken. De start van de vijfcilinder turbo, met zijn donkere geluid. Een prachtige rit door het Friese land. Aansluitend bij Franeker de Audi gestopt, en bij hoge uitzondering uitgestapt om Ferry de laatste kilometers te laten genieten zelf achter het stuur. En het was een genot. Je voelde de emotie in de auto, de blijheid van 3 mensen, al vind ik het vaak een cliché marketing woord, de passie. Het is zo mooi om dat te kunnen delen.
Autoliefde roest niet, slijt niet. Die blijft. Van generatie op generatie. Het was een ontzettend goed weerzien.
