21/04/2026
යස්සනී....
අම්මේ .......................ඉවරායි...
මං කොච්චර කෑගැහුවත් අම්මා ආවෙ නෑ. මං හයියෙන් ඇඬුවා...... ඒ පාර අම්මා බාත් රූම් දොර බාගෙට ඇරලා "ඇයි' කියලා ඇහුවා. "කක්කා දාලා ඉවරයි. "
"ඉවරයි නම් හෝදගෙන එන්න "
" අනේ මට බෑ මගේ අතේ ගෑවෙනවා. " මම ආයෙත් හයියෙන් ඇඬුවා.
මුකුත් නොකියම අම්මා මාව හෝදලා ,පිහදලා යන්න ගියා. එතකොට මම දෙක වසරේ විතර. ඒ වගේ කීප පාරක්ම වුනා ඒත් අම්මා අර විදියටම කලා.
එක දවසක් නිවාඩු දවසක මම සෙල්ලම් කර කර ඉන්නකොට " ඉවරායි " අම්මා හයියෙන් කෑගැහුවා. හුඟක් වෙලාවට මහන්සියෙන් එක වැඩක් කරලා ඊළඟ වැඩේට යන්න කලින් අම්මා එහෙම කියනවා. මම හිතුවේ එහෙම කියලා ඉතින් මම ගනන් ගත්තේ නෑ
ඊටපස්සෙ මට අම්මා හයියෙන් අඬනව ඇහුනා. නින්දෙන් අම්මා අඬනවා ඇහුනට හැබැහින් අම්මා අඬනවා මම දැක්කේ සියා නැතිවෙච්ච දවසේ විතරයි. ඒ නිසාම මම දුවලා ගියා " ඇයි " මම ඇහුවා.
""කක්කා දාලා ඉවරයි. මාව හෝදන්න. "
" මට බැ ඈක්කා " මම එහෙම කිව්වේ මූණත් ඇඹුල් කරන් . අම්මා දිගටම ඇඬුවා. මම බලන් හිටියා.
ඔයාට මාව හෝදන්න බැරිනම් ආයේ ඔයාව හෝදන්න මට කතාකරන්නෙපා. ඔයත් තනියම හෝදගන්න.
එතකොට මම තුන වසරේ ... තනියම හෝදගන්න පුරුදුවෙන්න මට සෑහෙන කාලයක් ගියා. සමහර වෙලාවට අතේ ගාගෙන , සමහර වෙලාවට බාගෙට හෝදලා යට කලිසමේ ගාගෙන ඒ හැම වෙලාවකම අම්මා ආයෙම මාව හෝදන්න ඇරියා. ඒ හැම වෙලාවකම මට අම්මා එක්ක ආවෙ පුදුම කේන්තියක්. මම ඉස්කෝලේ ගිහින් හංසි එක්ක කිව්වම හංසි ඒක එයාගේ අම්මට කියලා තිබුනා. "යස්සනියෙක්නේ " හංසිගේ අම්ම අපේ අම්මට නමක් දාලා තිබුනා.
දෙමාව්පියන්ගෙ වට්ස්ප් ගෲප් ඇතුලේ මම යස්සනිගේ දුව වුනා. මාව දකින ගානේ ඒ අම්මලා" පව් අනේ මේ කෙල්ල" මගේ කම්මුල් මිරිකන ගමන් කිව්වා. උදේට මාව ඉස්කෝලෙට ඇරලවන අම්මා ඉස්කෝලෙ ඇරුනම මාව ගත්තේ හවස හයට ඩේ කෙයාර් එකෙන් . ඉස්කෝලේ ඇරිලා ඩේ කෙයාර් වෑන් එකෙන් මම එතනට ගියා. අම්මා වැඩ ඇරිලා මාවත් අරන් අපි ගෙදර ගියා . මම දන්න දා ඉඳන් අපේ අම්මා වැඩට යනවා. පුංචිම කාලේ ඉඳන් මාව ඩේ කෙයාර් දාලා අම්මා එහෙම කලා. දැන් මාව ඉස්කෝලේ දාලා එහෙම කරනවා. ඉස්කෝලේ මිස්ලත් අම්මා ගැන කතාකලේ හොඳින් නෙවෙ. යස්ස ගැණියෙක් නේද මිස් . අපේ පංතිබාර ටීච එහා පන්තියේ ටීචත් එක්ක එහෙම කියනවා මට ඇහිලා තියෙනවා.
තනියම කන්න බොන්න , කාපු පිඟාන හෝදන්න , ගලවන ඇඳුම් කිළුටු කූඩෙට දාන්න , ගත්ත බඩුව ගත්ත තැනින් තියන්න , ඉස්කෝලේ බෑග් එක හදාගන්න, ඔය හැමදෙම මම පහවසර වෙද්දි ඉගෙනගෙන ඉවරයි. ඒ හැමදේම කරන්න අම්මා මට බලකෙරෙව්වා. මට බෑ ඔයාට වැඩකාරයෙක් වෙන්න කියන දෙයක් කරන්න්න බෑ කියද්දි අම්මා මට කිව්වෙ එහෙම.
" දැන් ඔයා තනියම නිදියන්න "
"මට බෑ බයයි. මම කෑගහලා කිව්වා."
බයවෙන්නෙ මොකටද මාත් ඉන්නෙ මේ කාමරේමනේ ... මම ගෙදර එන්නෙ මහන්සි වෙලා ඔයාගේ අතපය මගේ ඇඟේ වදිනකොට මට රිදෙනවා. ඒක මට අමාරුයි.
අනික ඔයා දැන් ලොකුයි. තනියම නිදාගන්න ඉගෙනගන්න ඕනෙ.
" යස්සනී " මං හයියෙන් කෑගැහුවා...
එහෙම කිව්වම අම්මා හයියෙන් හිනාවුනා. ඒ තමයි මම අම්මට යස්සනී කිව්ව පළවෙනි දවස ...
ඒ සතියකට විතර පස්සෙ අම්මා මට සිංගල් ඇඳක් ගෙනත් දුන්නා. ඇත්තමයි කියන්නේ මට නින්ද ගියෙම නෑ. මම දැක්කා අම්මා නිදාගත්තෙත් නෑ. සැරින් සැරේ එයා මගේ මූණට එබිලා බැලුවා මම නිදිද කියලා. මම නම් නිදාගන්නෙ අම්මයි තාත්තයි මැද්දෙ. හංසි කියනවා ඇහුණා මට කේන්ති ගිය පාර මම හයියෙන් කෑගැහුවා "
"යස්සනී "
ඒ පාර අම්මා හිනාවෙලා දන් රෑනෙ අපි උදේට රන්ඩු කරමු කියලා එයාගේ ඇඳට ගිහින් නිදාගත්තා.
උයපු දේවල් කන්න බෑ කියද්දි එයා කිව්වෙ මට තියන දේ මම උයන්නෙ.ඔයාට කන්න බැරිනම් නොකා ඉන්න. අපේ අම්මා නම් එයාලා මොනවා කෑවත් මට කැමති දේ ගෙනත් දෙනවා හංසි රහසින් වගේ කියනවා මට ඇහුනා.
"යස්සනී" අම්මා අහක බලන් හිනාවුනා.
මම කොන්ඩෙට එක එක විකාර කරද්දි "ළමයෙක් වෙලා ඉන්න තියන කාලේ එහෙම ඉන්න . ලොකු වුනාම ඕවා කරන්න"
"යස්සනි " මම කිව්වා. අම්මා හිනාවුනා.
මොන වැඩේ තිබ්බත් ඉස්කෝලෙ පොතක් නෑර බලලා. ඉස්කෝලේ බෑග් එකේ මගේ නොවෙන දේවල් තියනවද හෙව්වා.
ඔයා හිතන්නෙ මම හොරෙක් කියලද ? මම කේන්තියෙන් අම්මගෙන් ඇහුවා.
"ඔයා හොරෙක් නෙවෙ වැරදීමෙන් හරි එහෙම වුනොත් ඔයාව හොරෙක් කරනවා "
" යස්සනී "
අම්මා රවලා බැලුවට හිනාව තද කරන් හිටියා .
මොකද මේ හැමතැනම කුරුටු ගාලා ,පිටු කඩලා කවුරු හරි පොත අතට ගත්තම අප්පිරියයි . අම්මා එහෙම කිව්වෙ කටත් ඇද කරලා ....
හංසිගෙ පොතුත් ඔහොමයි.. ඉතින් මගේ එහෙම වුනාම මොකෝ. "යස්සනි"
මම අම්මට එහෙම කිව්වෙ කීවෙනි පාරටද මට හරියටම මතක නෑ.
හංසි කියන්නෙ මගෙ දුව නෙවෙයිනේ මට එයාගේ පොතේ අපිළිවෙළ ගැන වැදගත් නෑනෙ පුතේ.
මම මෙහෙම කියන්නෙ ඇයි කියලා ඔයාට තේරෙන දවසක් එයි.
අම්මා එහෙම කිව්ව පළවෙනි දවස එදා.
මට හසි යන ඉස්කෝලෙට යන්න ඕනෙ . හයවසරෙදි මම අම්මට කිව්වා.
ඒක අපිට දුරයි. මට වැඩට යන්න කරදරයි. වියදම වැඩියි .මට දරන්න අමාරුයි.
මම ශිෂත්වෙ ෆේල් වුනේ අම්මගෙ උවමනාවක් නැතිකමට කියලා මට කිව්වෙ හංසිගෙ අම්මා. එහෙම වුනානම් මටත් හංසී යන ඉස්කෝලෙට නිකන්ම යන්න තිබුනා. මට ඒ කතාව මතක් වුනා.
මට ශිෂ්‍යත්ව ලකුණු මදි වුනේ ඔයා හින්දා
'යස්සනී"
මම අම්මගේ මූණටම ළංවෙලා කිව්වා.
ඔයාට තේරෙයි දවසක .
මම යස්සනී කියන හැම වෙලාවකම ඔයාට තේරෙයි දවසක කියලා අම්මා මට කියන්න ගත්තා. එයාට යස්සනි කියන්නෙ ඇයි කියලා අම්මා කවදාවත් මගෙන් ඇහුවෙ නෑ. ගෙවිච්ච හැම දවසකම දවසට එක පාරක් හරි අපි දෙන්නා කියවගත්තා. ඔව් ඒ කිව්වෙ රන්ඩු කලා. ඇත්තටම මම රන්ඩු කලාට එයා හැමදේම කිව්වෙ හිනාවෙවි විහිලු කරනගමන් . මට ඒකටත් කේන්තිගියා.
" ඔයා ළමයින්ට කැමති නෑ " යස්සනි... ඔයාට ඕනේ වටේ යන්න ....
මම එහෙම කිව්වම එයා මගේ දිහා බලන් හිටියේ පුදුමෙන් වගේ.
" ඔය ඔයාගේ වචන නෙවෙයි" කාගෙන් හරි අහුලගත්තු වචන" අම්මා කිව්වෙ ඇත්ත. මට එහෙම කිව්වෙ හංසී . ගණන් පන්තියෙදි.එයාට එහෙම කියලා තිබුනේ එයාගේ අම්මා.
මම දැන් ඉන්නෙ නවය වසරෙ. ඉස්සර දවස දෙක මාව ඉන්ද්‍රානි ඇන්ටිලෑ ගෙදර තියලා අම්මා ගෙදර නාව දවස් තිබුනා. දැන් දැන් ඒ ගමන් සතියකට දෙකට වඩා වැඩී. ඉන්ද්‍රානි නැන්දා කියන්නෙ අම්මා අසනීපෙන් ඉන්නෙ කියලා . එහෙම අසනීප පාටක් කොහෙද ඔය ඉන්නෙ කිරිල්ලි වගේ හංසිගේ අම්මා එයා එක්ක එහෙම කියලා තිබුනා. මේ පාර අම්මා එහෙම ගිය පාර ගෙදර ආවෙ මාසෙකටත් එහා ඉඳලා . මං අම්මගෙන් ඇහුවා ඔයා ඔය කොහෙද යන්නෙ අසනීපයි නම් බෙහෙත් බොන්න එපැයි. හොස්පිට්ල් හිටියා නම් රිපෝට්ස් තියෙන්න එපැයි කෝ ඒවා. අම්මා හිනාවුනා...." පන්ඩිතී "මට කිව්වා.
යස්සනී යස්සනී යස්සනී....මාව කන්න ආපු යස්සනි. මම කේන්තියෙන් කිව්වා.
වැඩි ඈතක් නෑ.... ඔයාට තේරෙයි.....අම්මා එදා සෑහෙන වෙලාවක් ඇඬුවා.
හොරාට කාපු පවුල එළිපිට කන්න හදනවා ඇත්තේ.බලන් ගියාම ඔයාගේ තාත්තා වැරදි නෑ. හංසීගෙ අම්මා මට කිව්වා. ඒ 'මට පාඩම් කරන්න අම්මා හංසීලෑ ගෙදර යන්න අවසර දීපු පළවෙනි දවස.
මට තාත්තා ළඟට යන්න ඕනේ එදා රැ මම අම්මට කිව්වා.
තාත්තා ළඟට යන්න කලින් එයා ඉන්න තැනක් හොයාගන්න එපායෑ. එතකල් ඉතින් ඔයාට මා එක්ක ඉන්නම වෙනවා. ඒ හොයාගත්තත් එයා ඔයාව තියාගන්න කැමති වෙන්නත් එපැයි.
ඔයා මගේ අම්මා නෙවෙයි. මට තාත්තා නැතිවුනේ ඔයා හින්දා .... "යස්සනී "
එදා අම්මා බලාගත්තු අත බලාගෙන සෑහෙන වෙලාවක් හීල්ලුවා.
මම ටික ටික මට ඕන දේවල් කරන්න ගත්තා. එතකොට අම්මා කිව්වෙ " ඔව් ඔයා දැන් ලොකුයි .හොඳ නරක තේරෙනවා. කල්පනාවෙන් ජීවත්වෙන්න ඉගෙනගන්න ඕනෙ. ඔයාගේ ජිවිතේ ඔයාගේ මිසක් මගේ නෙවෙයි. හරි ගියොත් ඔයාට. වැරදුනත් ඒකත් ඔයාට.
" යස්සනි "
දරුවන්ගේ අනාගතේ වරදින්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවද අම්මලා. මගේ කේන්තිය අස්වාභාවිකයි. ඒත් මම එහෙම කිව්වා.
මම නොකියන කතා ඔයාට හිතුනට මම මොකද පුතේ කරන්නෙ එයා එහෙම කිව්වෙත් හිනාවෙලා.
ඔයා මේ ගෙදර දොර තනියම ඇරන් ගෙට එන පළවෙනි මොහොතෙම ඔය වචන ඔයාට රිද්දයි පුතේ. වචන කියන්නෙ පරිස්සම් කරන්නම ඕන දෙයක් . අම්මා අන්තිමට මට කිව්වෙ මේ ටික කියලා මට හොඳටම විස්වාසයි.
දැන් මම මේ ඉන්නෙ සාමාන්‍ය පෙළ කරලා ප්‍රතිඵල එනකල්.
මං ඉපදෙනවට මගේ තාත්තා අකමැති වෙද්දි මගේ අම්මා මාව උපද්දලා තිබුනේ හිතුවක්කාරකමට. තාත්තා කියල තිබුනේ මම එයාගේ නෙවෙයි කියලලු. DNA කියන්නෙ මොකක්ද කියලා මම දැනගද්දි මට අවුරුදු පහයි.එදා ඒ ගමන මමත් අම්මත් එක්ක ඉන්ද්‍රානි නැන්දා ආවා මතකයි. තාත්තයි එයාගේ අම්මා කියන ඒ කියන්නෙ මගේ ආච්චි කියන කෙනයිත් ඇවිත් හිටියා.තාත්තා එතනදි මාව වඩාගනීවි කියලා මම බලන් හිටියා. ආච්චි නම් අම්මට ඔරවගත්තු ගමන් තාත්තට කිට්ටුවෙවි මොනවද කිව්වා. මටට මතකයි අපේ ලේ ගත්තා. එදා රෑ මම අම්මගෙන් ඇහුවා ඇයි එහෙම කලේ කියලා.
අම්මා කිව්වෙ මම මගේ අම්මගෙත් තාත්තාගෙත් දරුවෙක්ද කියලා හොයන පරික්ශණයක් කියලා.
ඉතින් මං කාගෙද ? මම අම්මගෙන් ඇහුවා.
ඔයා අපි දෙන්නගෙම. ඒත් තාත්තා එයාගේ නෙවෙ කියනවා නම් ඔයා මගේ විතරයි. අම්මා එහෙම කිව්වෙ මගේ නහය එයාගේ නහයේ ගාවන ගමන් . එදායින් පස්සෙ මම මගේ තාත්තව දැක්කේ නෑ. මට නෑයෙක් කියලා හිටියේ අම්මා විතරයි. මට නෑයෙක්ට ඉන්නෙත් ඔයා විතරයිනේ අම්මා මට කිව්වෙත් එහෙම. අම්මා මගේ අයිතිය ඉල්ලලා උසාවි යනවා කිව්වම මම හිතුවෙ ඉස්පිරිතාලේ මාව මාරුවෙලා ඒ නිසා තාත්තා මාව එපා කියලා ගියා වගේ සිතුවිල්ලක්. අවුරුදු ගානක් අම්මා එහෙම යනවා කිය කියා ගියා. එක දවසක් එයා ගෙදර ආවේ කවදාවත් නැති සතුටකින් . දැන් ඔයා මගේ. දැන් කාටවත් බෑ ඔයාව ගෙනියන්න. ඒකේ තේරුම මම හරියටම දැනගත්තේ මේ මෑතකදි. DNA පරික්ශනයෙන් මම තාත්තගේ දරුවෙක් බව ඔප්පු වුනාට පස්සෙ තාත්තා අතුරුදහන් වෙලා. අතුරුදහන් වෙලා කිව්වෙ හැංගිලා. අම්මා එක්ක තියන තරහට මාව හොරකම් කරයි කියන බයට අම්මා මගේ සම්පූර්ණ අයිතිය ඉල්ලලා දාපු නඩුවෙන් අම්මාට මාව ලැබිලා තිබ්බේ අවුරුදු ගාණක් තාත්තා උසාවියට ඉදිරිපත් නූන නිසා ඒක පාර්ශවීය නඩු තීන්දුවකින් .
ඉස්සර මම ඇහැරෙද්දි අම්මා උයලා කුස්සිය අස්කරලා එයාගෙ බත් මුලත් බැඳලා ඉවරයි. මට කොච්චර ඇහැරෙව්වත් මම නැගිටින්නෑ කියලා එයා මට නීතියක් දැම්මා හයහාමාර වෙද්දි ඇඳලා ඉවරවුනේ නැත්නම් එදාට මාව ඉස්කෝලේ නොයවා ඉන්ද්‍රානි නැන්දලෑ ගෙදර දාලා යනවා කියලා. කිව්වා විතරක් නෙවෙයි එයා මට එහෙම කලා.මම එදත් එයාට "යස්සනි " කියලා බැන්නා.
ඇත්තටම අම්මා මට කිසි දේක අඩුවක් කලේ නෑ. ඒත් මට එයාව දකින ගානේ කේන්ති ගියා. මට කේන්ති යන හැම ගානෙම එයා හිනාවුනා. සෙනසුරාදා ඉරිදා ගෙදර උයද්දි එයා මගෙන් වැඩ ගත්තා. සමහර වෙලාවට මට කේන්ති ගියා.මම යස්සනි කිව්වා. එයා හිනාවෙවි මම කැමති කෑම හදලා දුන්නා." ඉඳිආප්ප" ඔව් මම ආසම කෑම. හරි වේදනාවෙන් ඉඳිආප්ප වංගෙඩිය මිරිකලා ලොකු හුස්මක් ගත්තා. හංසිගේ අම්මා කිව්වෙ සුකුරුත්තං ජීවිත කියලා. ඇත්තටම ඉඳිආප්ප මිරිකන එක එච්චර අමාරු නැ අන්තිම තට්ටු ටික මිරිකුවෙ මම නිසා ඒක මම දන්නවා. " ඔයා කම්මැලි වෙලා" මම අම්මට දොස් කිව්වා.
හැමදාම රෑට මට නින්ද යනකල් අම්මා මගේ ළඟ ඉන්නවා. ඒ වෙලාවට අම්මා කතන්දර වෙනුවට කිව්වෙ එයාගේ පුංචි කාලේ කතන්දර. මම ඔයාට ආදරේ කරනවා වගේ මගේ අම්මා මට ආදරේ කලේ නෑ. ඒ නිසා මම දන්නවා මට කොච්චරක් ආදරේ ඕන වුනාද කියලා. " ඔය බොරු " මම කියනවා.
එයා එතකොට හයියෙන් මාව ඉඹිනවා.
මං ලොකු වුනාම කවුරු වෙනවටද ඔයා කැමති මම දවසක් අම්මගෙන් ඇහුවා. එතකොට අම්මා කිව්වෙ ඔයා සතුටු විදියට ජීවත්වෙනවා දකින්න කියලා. එතකොට ඔයාගේ සතුට මොකක්ද ? මම අම්මගෙන් ඇහුවා .ඔයා සතුටින් ඉන්නවා දකින එක. එයා මාව ඉඹින ගමන් කිව්වා. මට මතක්වෙනවා රෙදි හෝදලා පොඩි පොඩි ඇඳුම් මට නවන්න දෙනවා. මං එයාට බනිනවා "යස්සනි" ළමයින්ගෙන් වැඩ ගන්නැ හොඳ අම්මලා. එයාට හිනාව නවත්තගන්න බැරිම වුනාම " අනේ මේ පලයං යන්න " කියනවා. මොකක්ද අනේ දරුවන්ට කතාකරනවද වරෙං පලයං ගගා. හංසිගෙ අම්මා ඉන්ද්‍රානි නැන්දට කියලා තිබුනා. එක දවසක් මම හවස පන්ති ඉද්දි ඉන්ද්‍රානි නැන්දා මාව එක්කන් යන්න ඇවිත් තිබ්බා. පුතේ අම්මා ටිකක් අසනීපෙන් අද අපේ ගෙදර යං. ඊට කලින්දා මම අම්මා එක්ක සුපුරුදු විදියටම රන්ඩු වුනා. එදා නම් අම්මා කිව්වෙ "මට මේ ජීවිතේ හරි මහන්සියි"
මටත් කේන්ති ගිය පාර මමත් කිව්වා " මටත් ඔයා එක්ක ඉඳලා හරි මහන්සියි කියලා. කිව්වා නෙවෙ මට කියවුනා. අම්මා මාව බය කරන්න එහෙම කලා කියලා හිතලා මම ලොකුවට විස්තර අහන්න ගියේ නෑ. එහෙම අසනීප වුනා කියලා ගෙදර නෑවිදින් හිටි දවස් මට අරුමෙකුත් නෙවෙ. පහුවෙනිදත් මම ඉස්කෝලෙ ගියා. විභාගේ කට ළඟ තියාගෙන නොයා ඉන්න බෑ කියලා ඉන්ද්‍රානි නැන්දට කිව්වෙත් මමමයි. එදා හවස ඉන්ද්‍රානි නැන්දා මට කිව්වා අම්මා මාව බලන්න ඕනෙ කියලා එක්කන් එන්න කිව්වා කියලා. "මට බෑ පාඩම් පාඩුවෙනවා. " හිතන්න ඉඩක් නොතියා මම කිව්වා. මොකෝ මෙච්චර කල් මට එන්න කිව්වයැ දැන් විතරක් මොකටද මම යන්නෙ. කාටවත් නෑහුනාට මම හිතින් හිතුවා.
ඊටත් පහුවෙනිදා මම ඉස්කෝලේ ඇරිලා එළියට එද්දි ඉන්ද්‍රානි නැන්දා ගේට්ටුව ළඟ හිටියා. " මේ මොකද මං ඉස්කෝලෙ නොගිහින් කොහෙ හරි ගියාද බලන්න අපේ යස්සනීද එව්වෙ " ඇත්තටම එච්චර කේන්ති යන්න හේතු මට තිබුනද කියලා මට දැන් හිතෙනවා.
අපි යමු පුතේ ඉන්ද්‍රානි නැන්දා මගේ අතින් අල්ලන් ත්‍රීවිල් එකට නග්ගවා ගත්තා. අපි කෙලින්ම ගියේ ඉස්පිරිතාලෙට "මේ පාර නම් ඇත්තටම ලෙඩ වෙලා වෙන්න ඇති " මට හිතුනට එහෙම කියනවා ඇහුනේ හංසිගෙ අම්මගේ කටහඬෙන් . ඉන්ද්‍රාණි නැන්දා මගේ අතින් අල්ලන් ගියේ " මරණ ලියාපදිංචි කිරිමේ කාර්‍යාලයට. " මහත්තයා මේ ඉන්නෙ අර නැතිවුන කෙනාගේ දුව.
යස්සනී............. අම්මා හිනාවෙවි එහෙම කියනවා මට ඇහුනා.ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මට අම්මා පව් කියලා හිතුනා. ඒ අස්සෙ මිනිස්සු හුඟාක් මගේ දිහා බලන් හිනාවෙනවා වගේ ඇහුන. ඇත්තටම මට මතක එච්චරයි. නිධන්ගත රෝග කිහිපයකට කලක පටන් සායනික වලට සහබාගි වී ප්‍රතිකාර ගත් රෝගියෙකු ලෙස . හදිසියේ ඇතිවු හර්ද්‍යාභාධයක් හේතුවෙන් මරණය සිදුවී ඇති බවට මරණ පරික්ෂණ වාර්තාව සමග මරණය ලියාපදිංචි කොට තිබුනා. එකම දරුවා වන මම වෙනුවෙන් ඉන්ද්‍රානි නැන්දා අම්මාගේ මරණය භාර ගත්තා. අම්මාගේ අවසන් කැමැත්ත මත මම කැමතිනම් ඇගේ දේහය මට පමණක් බලන්නට අවසර දෙන ලෙසත් . අවසන් කටයුතු රෝහල් සුසාන භූමියේ කරවන ලෙසට අම්මා ලියු ලියවිල්ලක් අනුව ඉන්ද්‍රානි නැන්දා අම්මා විසින් ඇය ළඟ තියා තිබූ මුදල්වලින් අම්මාගෙ භූමදාන කටයුතු සූදානම් කලා. සුසාන භූමියට ගෙන යන්න කලින් මං වෙනුවෙන් විවර වුන අම්මාගෙ මිනිපෙට්ටියට මං එබුනේ හරි හෙමින්
යස්සනී......... මම හිතින් කිව්වා. අම්මා ඒ හිටියෙත් හිනාවේගෙන.
අම්මා කිව්වා හරි මට මොනවදෝ තේරෙනවා. ඒත් මොනවද කියන්න මට තේරෙන්නෑ. අම්මා ජීවත්වුනේ ආටෝපෙට නෙවෙ කියලා මට තේරෙනවා. අම්මා මට ඉගැන්නුවේ පොළොවේ පය ගහන්න කියලා මට තේරෙනවා. හැමදේම ඉවරවෙලා ඉන්ද්‍රානි නැන්දා මගේ අතට අම්මගේ ගෙදර යතුරු කැරැල්ල දෙනව. ඒ එක්කම ලියකියවිලි දාපු ප්ලාස්ටික් ෆයිල් කවරයක් මගේ අතේ තියනවා. පුතේ මං එන්නන් රෑට නිදාගන්න. ඉන්ද්‍රානි නැන්දා මට කියනවා. එපා නැන්දේ මට පුලුවන් . උදේට ඇඳගෙන එන්න මං කන්න හදලා තියන්නම් . එපා නැන්දේ මට පුලුවන් අවුරුදු දාහතක් වෙච්ච මම අද පළවෙනි වතාවට අම්මා නැතුව ගෙදර දොර අරිනවා. ඉන් එහාටත් මම අම්මා නැතුව මම හැමදේම කරයි. ඒත් අම්මා කිව්වා හරි මට තේරෙන්න අරන් . හැබැයි ඔයා නෑ අම්මේ. පූර්ව ළමාවිය වේදනාවෙන් ගෙවපු දරුවෙක් විදියට මගේ අම්මා මට ආදරේ දීලා ඒ බැම්ම කඩාදානවා. තාත්ත නැති අසරණයෙක් කරලා සමාජෙන් ලැබෙන අනුකම්පාව වෙනුවට ආත්ම ශක්තිය හයියයි කියලා මගේ අම්මා මට පෙන්නනවා. මම තාත්තගේ නෙවෙ කියපු තාත්තටත් ආදරේ කරන්න මට කියාදෙනවා. මගේ ආදරණීය පරම්පරාව මගේ අම්මගෙන් පටන් ගන්න හැටි මට නොකියා කියාදීපු යස්සනී........
අර අර ..... ඇහෙනවද ඒත් හිනාවෙනවා.
ඔය පපුවම මට දෙන්න ගින්දරම උහුලපු තරමක් . මං ආදරෙයි අම්මෙ.
