06/09/2013
روغن های دنده
سیستم انتقال قدرت در خودروها، توان ایجاد شده توسط موتور را به چرخها منتقل می نماید تا اتومبیل به حرکت درآید. انتقال دهنده های اتوماتیک و دستی دو نوع متداول مورد استفاده در خودروها می باشند. همانند سایر قسمتهایی که در آنها تماس فلز با فلز وجود دارد، این بخش از اتومبیل نیز، نیاز به روانکاری مخصوص به خود دارد.
روغنهای دنده که با عنوان رایج واسکازین شناخته شده هستند، بایستی دارای سیالیت کافی بوده تا به راحتی در سیستم، حتی زمانیکه هوا سرد است، توانایی گردش داشته باشند. در روغنهای دنده نیز همانند روغنهای موتوری، چند درجه ای بودن روانکار، دامنه وسیعی از درجه حرارت عملیاتی را پوشش خواهد داد. از طرف دیگر روغن دنده باید سازگاری مناسب با فلزات در تماس نظیر فولاد، برنز و یا دیگر آلیاژهای مس را دارا بوده، مقاومت شیمیایی بالایی در برابر اکسیداسیون از خود نشان داده و یک لایه روانکار پایدار، روی قطعات ایجاد نماید.
یکی از مهمترین خصوصیات عملکرد یک روغن دنده، ظرفیت تحمل بار آن است و یا به عبارت دیگر توانایی آن در به حداقل رساندن سائیدگی دندانه دنده ها می باشد. این ظرفیت تحمل بار بیشتر با استفاده از مواد افزودنی در روانکار تأمین می شود. به این نوع روان کننده ها، روانکارهای فشار پذیر (EP) گفته می شود.
انجمن نفت امریکا (API) به منظور تفکیک بین روغن های دنده خودرو، انواع سطوح کارایی برای سیستمهای انتقال دهنده قدرت غیر اتوماتیک تهیه کرده است که نامگذاری آنها به ترتیب خصوصیت فشار پذیری (EP) عبارتند از API GL-1, 2, 3, 4, 5 (روغن های مختلفی که در سیستم انتقال دهنده دستی در خودرو وجود دارد، روان کار باید دارای سطوح کیفی مطابق با توصیه سازنده باشد) اتومبیــلهای مدرن نیاز به روغنی با سطوح کیفی بالا نظیــر، API GL-4 و API GL-5 دارند. لازم به ذکر است سطوح کیفی مذکور، بر روی ظروف روغنهای دنده تولید شده توسط سازندگان معتبر، درج می گردد.
در صورتیکه سیستم انتقال قدرت از نوع اتوماتیک باشد، حتماً بایستی از سیال انتقال قدرت اتوماتیک یا A.T.F استفاده نمود.
همچنین از روغن ATF می توان در جعبه فرمان هیدرولیک خودروها نیز استفاده نمود، که در این موارد حتماً به توصیه سازنده خودرو دقت شود.
گریس